Różne były koleje losu leśników polskich i ich rodzin na przestrzeni naszych dziejów.

         Jest wiele przykładów mówiących o ich wielkim przywiązaniu i miłości do Ojczyzny i lasu. Na szczególny szacunek zasługują postawy ludzi w leśnych mundurach, którzy w czasach najtrudniejszych, w okresach wojen i bezprawia wykazali się najwyższą odwagą – miłością do drugiego człowieka, niezależnie od jego narodowości, wyznania czy pozycji społecznej. Ratowali innych narażając życie własne i swojej Rodziny.

            W granicach rodzącego się państwa polskiego pojawili się wraz z rodzinami jako kilkunastoletni chłopcy w roku Wielkiej Wiktorii 1920. Wacław Zandfos urodził się w miejscowości Jurkowice koło Kijowa 25 lipca 1909 roku. Czesław Rossiński przyszedł na świat jeszcze dalej na Wschód, w Buzułku w guberni samarskiej, 2 sierpnia 1907 roku. Już w wolnej Polsce przystąpili do kontynuowania nauki szkolnej. Czesław Rossiński mieszkający na stałe w Warszawie ukończył tu szkołę powszechną, a następnie Gimnazjum im. Tadeusza Rejtana w 1927 roku. Wacław Zandfos okres ten spędził na kresach Rzeczpospolitej uczęszczając do Gimnazjum im. Marii Konopnickiej w Ostrogu, mieście położonym nad Horyniem a słynącym z historycznych budowli wielkiego rodu Ostrogskich, którego najwybitniejszy przedstawiciel książę Konstanty Ostrogski – hetman wielki litewski odniósł druzgocące zwycięstwo w 1514 roku pod Orszą pokonując najeźdźcę moskiewskiego.