Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Lublinie zarządza gruntami Skarbu Państwa o łącznej powierzchni 420 459 ha położonych na obszarze trzech województw: lubelskiego, części podkarpackiego i mazowieckiego. Powierzchnia leśna wynosi 401092 ha. w tym w woj. lubelskim 320 tys. ha.

Ponadto w zasięgu działania RDLP w Lublinie znajduje się 233.5 tys. ha lasów nie stanowiących własności Skarbu Państwa w tym woj. lubelskim 214 tys. ha tj. 90%            Lesistość w regionie wynosi 23%. Lasy niepaństwowe stanowią ponad 1/3 gruntów leśnych.

Lasy RDLP w Lublinie charakteryzują się dużym zróżnicowaniem pod względem rozmieszczenia i wielkości kompleksów. Największe kompleksy leśne to: Lasy Puszczy Solskiej w tym Lasy Janowskie, Lasy Roztocza, Lasy Strzeleckie, Lasy Sobiborsko-Włodawskie, Lasy Kozłowieckie i Lasy Puszczy Sandomierskiej. Przeciętna wielkość kompleksów leśnych wynosi około 16 ha a liczba przypadająca na jedno nadleśnictwo od 91 do 4045 (przeciętnie 1021), przy czym w dużej mierze są to kompleksy o powierzchni poniżej 1ha.( z reguły są to działki w szachownicy własnościowej), praktycznie niemożliwe do racjonalnego zagospodarowania w warunkach Lasów Państwowych.

Klimat obszaru RDLP w Lublinie jest zróżnicowany i zaliczony w części północnej (Polesie Lubelskie, Podlasie, Małe Mazowsze) do strefy umiarkowanej - przejściowej, na południu (Kotlina Sandomierska, Roztocze) do strefy podgórskich nizin i kotlin, wykazuje zróżnicowanie w zależności od położenia danego obszaru nad poziom morza. Roczna ilość opadów waha się od 500-600 mm w rejonach północnych, do 700-800 mm na południu (Roztocze).

Również geomorfologicznie teren RDLP wykazuje znaczne zróżnicowanie: od szerokich równin na północy po wzniesienia Wyżyny Lubelskiej i Roztocza na południu, o wysokościach powyżej 300 m n.p.m.

            Siedliska borowe zajmują 46,8% powierzchni, lasowe 44,3%, bagienne zajmują 5,9 % powierzchni i wyżynne 3,0% powierzchni leśnej.

Dominującym gatunkiem jest sosna, która zajmuje 69.9% powierzchni drzewostanów. Pozostałe gatunki lasotwórcze to: dąb, brzoza, olsza, buk, jodła, jawor, jesion, topola i osika.

            Strukturę powierzchniowo masową zasobów leśnych w RDLP w Lublinie wg klas wieku przedstawia poniższy wykres. W RDLP w Lublinie przeważają drzewostany IV klasy wieku. Znaczny udział niewiele odbiegający od przeciętnej w LP ( 25%) wykazują drzewostany V i starszych klas wieku – 22,9%. Dla przykładu w RDLP w Krosno – 39,7%,Wrocław – 28% i w Warszawie 18,4%.

Przeciętny wiek drzewostanu wynosi 59 lat, średni roczny przyrost kształtuje się na poziomie 3,68 m³/ha, a zasobność wynosi 219 m³/ha.

Lasy znajdują się pod stałym działaniem czynników pochodzenia abiotycznego, biotycznego, antropogenicznego, powodujących zakłócenia w ekosystemach leśnych.

Zagrożenia natury abiotycznej.

Do tej grupy czynników należy zaliczyć: wiatr, śnieg, mróz, nadmierną insolację słoneczną, grad, lód, przybierające postać klęsk żywiołowych takich jak: huragany, okiść, susze, powodzie, silne mrozy, przymrozki wczesne lub późne, gradobicia, gołoledź. Szczególnym zagrożeniem dla drzewostanów RDLP w Lublinie stały się w ostatnich latach opady śniegu, huraganowe wiatry i zakłócenia stosunków wodnych, powodujące, co pewien czas szkody o znacznych rozmiarach, których skutki odczuwane są potem przez wiele lat.

Zagrożenia natury biotycznej. – spowodowane są nadmierną ilością organizmów żywych, spośród których największe znaczenie mają owady, patogeny grzybowe i zwierzyna płowa. W lasach RDLP w Lublinie największe szkody wyrządzają owady z grupy foliofagów, których poszczególne stadia rozwojowe (larwa, imago) żerują na aparacie asymilacyjnym drzew i krzewów. Najgroźniejsze szkodniki z tej grupy to: brudnica mniszka, barczatka sosnówka, strzygonia choinówka, poproch cetyniak, osnuja gwiaździsta – w drzewostanach iglastych oraz zwójka zieloneczka, kuprówka rudnica, owady z rodziny miernikowców – w drzewostanach liściastych. Kolejną grupą szkodników są tzw. szkodniki wtórne, które zasiedlają drzewa wcześniej już osłabione lub uszkodzone. Największe znaczenie gospodarcze mają takie gatunki jak: cetyniec większy, cetyniec mniejszy, kornik sześciozębny, przypłaszczek granatek, kornik drukarz, smolik jodłowiec– w drzewostanach iglastych oraz ogłodki, opiętki, kornik bukowiec, wgryzoń bukowiec – w drzewostanach liściastych. Miernikiem liczności występowania tej grupy szkodników jest ilość drewna zamarłego w wyniku zaatakowania przez te owady. W 2002 roku na terenie województwa lubelskiego w ramach sanitarnego porządkowania drzewostanów – usunięto około220 tys. m³  drewna z posuszu, złomów i wywrotów. Osobną specyficzną grupę szkodników owadzich stanowią pędraki – larwy chrząszczy przede wszystkim chrabąszczy. Najdotkliwsze szkody powodują w szkółkach i uprawach leśnych na łącznej powierzchni – 134,3 ha. w 2002r.). W ostatnich latach duże szkody powoduje również postać doskonała chrabąszcza. Występuje on jako szkodnik liściożerny, głównie dębu – na obrzeżach lasu, powodując gołożery.

Ważną, grupę organizmów szkodliwych są w gospodarce leśnej patogeniczne grzyby. Wykazują one aktywną działalność w każdej z faz rozwojowych drzewostanu. Największe znaczenie mają: grzybowa zgorzel siewek, grzyby powodujące osutki drzew leśnych, mączniak dębu, huba korzeni, opieńkowa zgnilizna korzeni, huba sosny.

            Na terenie RDLP w Lublinie poważny problem stanowią szkody wyrządzane przez zwierzynę łowną a lokalnie także przez gryzonie. Gatunkami wyrządzającymi największe szkody są jeleń, sarna, łoś, zając, w mniejszym stopniu dzik i daniel. Udział części drzew i krzewów w pokarmie tych gatunków waha się w granicach od 10 do 50 %. Powodują one szkody głównie w uprawach i młodnikach. W roku 2002 stwierdzono uszkodzenia drzewostanów na powierzchni 7949 ha, w tym w uprawach 5630 ha i młodnikach 2258 ha.

Zagrożenia natury antropogenicznej, – czyli uszkodzenia wywołane działalnością człowieka mają miejsce zarówno w lesie jak i poza lasem.

Najistotniejsze z nich to:

- oddziaływanie przemysłu,

- straty spowodowane przez szkodnictwo leśne.