OCHRONA STREFOWA
Ochrona strefowa w Polsce wprowadzona została w 1993 r. rozporządzeniem MliPD. Obecnie z pośród 19 gatunków zwierząt objętych tą formą ochrony na Lubelszczyźnie występuje 11. Natomiast w lasach RDLP w Lublinie strefy ochronne zostały utworzone dla 7 gatunków. Są to ptaki potrzebujące starych drzewostanów: bocian czarny, bielik, orlik krzykliwy, gadożęr, głuszec, puchacz. Strefy ochronne tworzone są dla jednego gatunku gada - żółwia błotnego. Wymienione ptaki gniazdują wyłącznie w lasach, gniazda budują na starych drzewach. Miejsca ich rozrodu chronione są dwoma rodzajami stref: strefą ochrony ścisłej obowiązującej cały rok i strefą ochrony częściowej obowiązującej w okresie lęgowym. Dzięki dobrej współpracy leśników z Wojewódzkimi Konserwatorami Przyrody (Lubelskim, Podkarpackim i Mazowieckim) oraz przedstawicielami Komitetu Ochrony Orłów z Lubelszczyzny i przedstawicielami Lubelskiego Towarzystwa Ornitologicznego ta forma ochrony funkcjonuje dobrze. Strefy kontrolowane są każdego roku przez przedstawicieli KOO lub LTO. W przypadku zmiany lokalizacji gniazda, lub jego opuszczenia przez ptaki strefy są likwidowane, a wokół znalezionych nowych gniazd powoływane są nowe. Obecnie w lasach RDLP Lublin znajduje się ponad 250 stref ochronnych wymienionych gatunków. Nieco inaczej wyglądają strefy ochronne żółwia, które tworzy się na lęgowiskach.

OCHRONA GATUNKOWA
Lasy Lubelszczyzny cechuje duże zróżnicowanie siedlisk przyrodniczych. Związana jest z tym różnorodność gatunkowa. Stwierdzono tu wiele gatunków grzybów i roślin rzadkich, zagrożonych i objętych ochroną gatunkową. Do najcenniejszych należą: cieszynianka wiosenna, zimoziół północny, groszek wschodniokarpacki, obuwik pospolity, pełnik europejski, wawrzynek główkowy, brzoza niska, len złocisty, zawilec wielkokwiatowy, kosaciec syberyjski, mieczyk dachówkowaty, ciemiężyca czarna. W miejscach ich występowania w miarę potrzeb wykonuje się zabiegi ochronne np. prześwietla drzewostan.  
Corocznie w każdym nadleśnictwie wywiesza się od kilkunastu do kilkudziesięciu budek lęgowych dla dziuplaków. Szczególną uwagę poświęca się gatunkom rzadkim, dla części z nich buduje się budki nietypowe (pójdźka) lub znacznych rozmiarów (puszczyk uralski, gągoł, kraska). W ochronie ostatnich stanowisk kraski na Lubelszczyźnie rozpoczynamy współpracę z lokalnymi organizacjami społecznymi (LTO, MTO, PTO, OTOP) i Fundacjami. Wieszane są również specjalne budki dla nietoperzy. Ponadto w drzewostanach pozostawiane są drzewa dziuplaste zgodnie z Zarządzeniem DGLP nr 11A.

AKTYWNA OCHRONA GŁUSZCA
Głuszec należy do gatunków najbardziej zagrożonych w Polsce (liczebność nie przekracza 700 osobników), wpisanych do „Polskiej Czerwonej Księgi Zwierząt”, figuruje w załączniku II Dyrektywy Rady Europy o ochronie dziko żyjących ptaków (Dyrektywa Ptasia), a jego ostoje projektowane są do włączenia do Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000. Ostoje głuszca w granicach RDLP w Lublinie są jedną z ostatnich czterech niżowych stanowisk tego gatunku w Polsce. Spadek liczebności obserwowany od kilkudziesięciu lat i troska o dalsze losy głuszca spowodowała, że zaczęto zastanawiać się co robić aby poprawić jego sytuację w kraju. W 1999 r. powstała „Krajowa strategia ochrony i gospodarowania populacją głuszca” autorstwa Doroty i Jerzego Zawadzkich przygotowana dla MOŚZNiL. W 2000 r. na zlecenie GDLP Marek Keller ze współpracownikami przeprowadził rozpoznanie w całej Polsce i przygotował opracowanie „Wpływ gospodarki leśnej na populacje głuszca Tetrao urogallus i cietrzewia Tetrao tetrix”. Również na Lubelszczyźnie” na zamówienie WKP w Lublinie powstała w 2001r. „Koncepcja programu ochrony głuszca”.
Brak efektów dotychczasowej ochrony skłoniło do poszukiwania nowych sposobów ochrony. Natomiast na Lubelszczyźnie jesienią 2003 r. RDLP w Lublinie razem z czterema nadleśnictwami podpisała umowę z EkoFunduszem dotyczącą aktywnej ochrony głuszca. W programie tym uczestniczy również UW w Lublinie sprawujący pieczę nad monitoringiem tego gatunku, który prowadzi Lubelskie Towarzystwo Ornitologiczne. Program rozpoczął się jesienią 2003 r. trwać będzie do połowy 2006 r. W programie skoncentrowano się głównie na eliminacji najważniejszych zagrożeń głuszca w rejonie jego występowania tzn. w Puszczy Solskiej.