Leśnictwo Niesporowice zajmuje najbardziej na północny wschód wysuniętą cześć Nadleśnictwa Barlinek.
Pierwsze wzmianki pisane o wsi Niesporowice pochodzą z 1337 roku, kiedy to została wykarczowana część Puszczy Dankowskiej, a pola, które powstały stanowiły własność rycerza Henryka Garbe. Leśnictwo w swym zasięgu obejmuje teren pomiędzy jeziorem Wielki Pełcz i Dankowskim, gdzie w roku 1543 były pola uprawne wraz z jeziorami Mogilno, Gardno, Sitno i Stawisko, skąd początek bierze rzeka Pełcz. W wodach tych przywilej łapania łososi należał do samego elektora. W roku 1800 okoliczne lasy obejmowały tylko 51 ha, w połowie XIX wieku zwiększyły swoją powierzchnię do 994 ha.
Tak więc , pierwotna puszcza z powrotem odbierała swe tereny. Głębokie leśne jeziora , związane ze sobą rzeką Pełcz, połączył las sosnowo-świerkowo-bukowy. Szczególnie świerk upodobał sobie przeglądanie się w turkusowych taflach wody, dając duże przyrosty i naturalnie się odnawiając. Rozłożyste dęby – pomniki przyrody „Kmicic” i „Bohun” , świadkowie historii i pracy pokoleń rolników i leśników, skłaniają nas do refleksji i do przemyśleń nad przemijającym czasem.
Do pradawnej puszczy powróciły bobry, wydry, bocian czarny oraz orzeł bielik, które znalazły doskonałe warunki do życia. Złocistą jesienią knieję przeszywa ryk jeleni, jak wówczas, kiedy rycerz Garbe po raz pierwszy stanął nad brzegiem jeziora Pełcz.