Położenie przyrodniczo-leśne i  fizyczno-geograficzne

         Nadleśnictwa Kraśnik

    Lasy Nadleśnictwa Kraśnik położone są w VI Krainie Małopolskiej, w Dzielnicy 4 Wyżyny Zachodnio- Lubelskiej. Uwzględniając podział fizyczno- geograficzny Kondrackiego, lasy te wchodzą w skład mezoregionów: Wzniesienie Urzędowskie i Małopolski Przełom Wisły.    Stanowi to część prowincji Wyżyny Środkowo –Małopolskiej. Według podziału geobotanicznego Polski (Szafer i Zarzycki-Szata roślinna Polski 1982) obszar Nadleśnictwa znajduje się w Pasie Wyżyn Środkowopolskich, prowincji Niżowo-Wyżynnej Środkowoeuropejskiej w Krainie Wyżyny Lubelskiej. Nadleśnictwo Kraśnik zajmuje obszar w granicach:

- szerokości geograficznej północnej 50 stopni  - 51 stopni
- długości geograficznej 21 stopni - 22 stopnie

Położenie fizyczno-geograficzne decyduje o rzeźbie terenu, stosunkach wodnych i typach gleb na terenie nadleśnictwa.

  Rzeźba terenu i stosunki wodne

Rzeźba terenu, na którym położone jest Nadleśnictwo Kraśnik jest dość urozmaicona. Znaczący obszar tego terenu stanowią rozległe pagóry o łagodnych stokach wytworzone głównie z utworów lessowych, piasków gliniastych, rzadziej z glin zwałowych. Część terenu na obszarze Wzniesień Urzędowskich ma charakter płaskowyżu pociętego głębokimi wąwozami i dawnymi dolinami rzek. Wysokość nad poziomem morza waha się w granicach od 130 (kompleks Piotrawin) do 240 m n.p.m (kompleks Grabowy Las). Różnica wzniesień w zasięgu nadleśnictwa wynosi ponad 100 m. Obszar nadleśnictwa leży w zlewni rzeki Wisły. Przez teren nadleśnictwa przepływają rzeki: Chodelka, Wyżnica ( z dopływem rzeki Urzędówka), Wrzelowianka, Poniatówka i Bystrzyca – stanowią one prawobrzeżne dopływy Wisły.

  Klimat

Obszar nadleśnictwa leży w zasięgu klimatu Krainy Wielkich Dolin, wchodzących w skład klimatu umiarkowanego o cechach przejściowych między kontynentalnym (suchym o dużej amplitudzie rocznej temperatur) klimatem Europy Wschodniej a oceanicznym ( wilgotnym, o mniejszej amplitudzie temperatur) klimatem Europy Zachodniej, przy czym wpływ klimatu kontynentalnego jest dość wyraźny (Romer –Regiony klimatyczne Polski 1949).Niekorzystną cechą tego klimatu są powtarzające się każdego roku ostre przymrozki wiosenne i jesienne. Najzimniejszym miesiącem jest styczeń, a najcieplejszym lipiec-sierpień. Okres wegetacyjny trwa około 210 dni i rozpoczyna się na początku kwietnia i kończy się pod koniec września. Średnia temperatura roku wynosi 7-9 stopni Celsjusza. Roczna suma utrzymuje się w granicach 600 mm natomiast najwięcej opadów notuje się w miesiącu lipcu zaś w zimie wynoszą około 100 mm. Wilgotność względna dla tego obszaru wynosi średnio rocznie 68%. Czas zalegania pokrywy śnieżnej wynosi 50-60 dni. Panującymi wiatrami są tu wiatry z kierunków południowo-zachodnich (około 22%) i zachodnich (około 18%) i północno-zachodnich (około 16%) a wiatry wschodnie wieją głównie w zimie.

 Gleby-ogólna charakterystyka

Gleby na terenie Nadleśnictwa Kraśnik powstały z formacji geologicznych należących do ery kenozoicznej: trzeciorzędu (oligocen, plejstocen i holocen) i czwartorzędu. Związane są silnie z geologią omawianego obszaru, klimatem(okres lodowcowy) i warunkami hydrologicznymi. Wpływ na obecnie kształtowanie się gleby miały również wietrzenie fizyczne i chemiczne, różnice temperatur, opady atmosferyczne, zespół czynników glebotwórczych związanych ze strefowością roślinno-klimatyczną oraz działalnością człowieka. Zróżnicowanie gleb na terenie nadleśnictwa jest różne i zależy od miejsca występowania i ukształtowania terenu. Bardziej zróżnicowany glebowo jest obręb Niezdów, ale są to przeważnie gleby słabsze. Na obrębie Kraśnik znaczną powierzchnię zajmują gleby na bogatszym podłożu (gliny zwałowe, lessy, lessy na marglach kredowych, piaski lodowcowe itd.), dlatego są też znacznie żyźniejsze. W zależności od rodzaju skały macierzystej a także okresu wytworzenia się tych gleb, można je podzielić na kilka grup: gleby węglanowe, gleby wytworzone z lessów, gleby wytworzone z piasków, pyłów i glin pochodzenia lodowcowego, gleby wytworzone z pisaków rzecznych i eolicznych, gleby torfowe i murszowe.

 Siedliskowe typy lasów - ogólna charakterystyka

Według definicji stosowanej w ekologii i przyjętej przez botaników, siedlisko jest abiotycznym składnikiem środowiska, które stanowi ogół czynników ekologicznych  zarówno abiotycznych, jak i biotycznych wzajemnie na siebie oddziaływujących. W hodowli lasu siedlisko najczęściej wiązane jest z drzewostanem. W takim ujęciu siedlisko leśne oznacza pewną przestrzeń, w której dany drzewostan rośnie lub może rosnąć, wraz z panującym w niej układem fizycznych i chemicznych czynników określających miejscowe stosunki klimatyczne i glebowe (Puchalski,Prusinkiewicz-Ekologiczne podstawy siedliskoznastwa leśnego  1990). Dla potrzeb zagospodarowania lasu w Nadleśnictwie Kraśnik  wyróżniono siedliska.

Bory- pierwszy stopień żyzności, obejmuje większą powierzchnię lasów na terenach nizinnych. Występuje na glebach silnie kwaśnych. Główny gatunek lasotwórczy – sosna.

Bory mieszane- drugi stopień żyzności, występują na siedliskach dość ubogich ubogich glebach kwaśnych. Drzewostan tworzy sosna z gatunkami domieszkowymi: buk, brzoza, dąb bezszypułkowy, jodła, świerk i inne.

Lasy mieszane- trzeci stopień żyzności(średnio żyzny). Gleby dość zasobne. Drzewostan tworzy sosna, dąb bezszypułkowy i szypułkowy, buk, świerk i jodła. Domieszkę stanowi głównie modrzew, grab, brzoza i olsza( tereny bagienne).

-Lasy- czwarty stopień żyzności, wystepują na żyznych i bardzo żyznych siedliskach. Drzewostany tworzą dąb szypułkowy, buk, jodła,olsza, jesion oraz bardzo liczne gatunki w charakterze domieszek.